Ποσο ωραιο ειναι να γραφω και να σβηνω λεξεις.Να αφηνω νοημα και να το διωχνω,να βαραινω και να ελαφρυνω τα αποστηματα που δραπετευουν.¨Μα καλα,ειναι σοβαρα πραγματα αυτα?" Ρωταγε η κλωστη τον ραφτη.Εκεινος μονο συγγνωμη μπορουσε να πει,αλλα η αληθεια ειναι οτι ισως και να το απολαμβανε κατιτις.
Προσπαθουσε να συγκεντρωθει αλλα οι πεταλουδες μονο οργια δεν εκαναν.Τοσος θορυβος χαμενος ισως,μπορει και σιγουρα απο εκεινη την ξεκουρδιστη αντισταση. Εσταζε γιασεμι και μελι απο τους τοιχους αλλα τα περισσοτερα παραθυρα τα χε σφραγισει απο κεινη την πλευρα,τοσο καιρο τα ιδια και τα ιδια στο τελος βαρεθηκε να βλεπει.Οι δουλειες δεν πηγαιναν καλα και δεν τον ευχαριστουσε τιποτα. Σχεδον τιποτα,γιατι το παιχνιδι με τα βαρη ηταν καλη εμπνευση
Παφ παφ εκαναν καθως περναγαν μεσα απο το συννεφο.Παφ παφ. Η σεληνη της εμοιαζε αλλα γαληνη δεν φαινοταν πουθενα για τα επομενα τρια μιλια. Σιγουρευτηκε πριν αλλαξει σταθμο στο ραδιοφωνο αλλα οντως ετσι ηταν.
Μαλλον εφταιγε που δεν λαχανιαζε.Δηλαδη λαχανιαζε απλα οι αλλοι δεν τον εβλεπαν,ο κοπος ειχε γινει κομπος και τα πραγματα ολο και δυσκολευαν. Τα ρουχα με τα πιο εντονα χρωματα τον καλοπιανανε αλλα δεν θα ηταν σωστο.Εξαλλου δεν καταλαβα εγω παντα εφτιαχνα τα δικα μου ρουχα,αν ειναι δυνατον να φοραω ξενα.Κατι τετοιες κουταμαρες σκεφτοτανε.
Περπαταω και σκεφτομαι αν κανω κατι λαθος.Αλλα το θεμα του πινακα δεν ειναι ποσα υλικα βαζεις η δεν βαζεις αλλα τι σχεδιαζεις.Ποσο και πως τραγουδαει η ψυχουλα σου σε αυτον τον κοσμο.Αυτο ειναι το μονο θεμα. Αυτο κυνηγαμε ολοι,οπως μπορουμε με νυχια η και δοντια, η δοντια που τρωνε νυχια η μια μερα νυχια που θα τρωνε δοντια ετσι για εκδικηση.
Να τραγουδησει η ψυχουλα μας, να αισθανθουμε ολοκληροι να ανθισει μεσα μας το ρημαδι κι ας ειματε και αλλεργικοι στο αναθεμα, να περπατησουμε πανω στα γκρι τα μαυρα τα ασπρα.
Να κανουμε παφ παφ ρε πουστη.
Θα χω νεγρικες μουσικες παρεα να κυλαμε αργα σαν δοξαρια,δοξαστε λιγο περα απο τα προφανη.Καταριεμαι τα λαγοποδαρα τ'αστερια τις τυχες και παω να χορεψω τα νηματα και τα συρματα καπου που μονο εμεις ξερουμε. Να κανω αργα αργα ενα βημα τη φορα πανω στο ξυλο και να το ακουω να στεναζει την ευχαριστηση της αφης.Να μετραω μεχρι εκει που δε φτανω και να χανομαι και παλι απο την αρχη απλα και μονο απο θαυμασμο. Να φυσαω και εγω τον ανεμο χανοντας ισσοροπια,να λεω ναι και να βγαζω τα σπαθια απο τις βιτρινες,να τα χαριζω να τα πεταω στους δρομους και παντου.
Θα χω νεγρικες μουσικες παρεα και θα τις ντυνω καπνους,θα τις στολιζω σκεψεις για να στολισω εμενα,με τροπο εξωτερικο,με περισσοτερες αισθησεις.Θα πασαλειφτω με χρωμα να πεσω πανω σε οτι βρω να χρωματισω μεχρι τον τελευταιο λογιστη.Αμετρητοι παλμοι.Αμετρητοι.
Ειναι ωρες που δεν σε καταλαβαινω.
Αλλα δεν υπαρχουν ωρες που να μην σ'αγαπαω
