Να γράφω από το κινητό
Ποιος θα το περίμενε.
Τι κανω εδώ?
Περιμένω. Αυτό κάνω.
Και είναι πιο ενεργό απ' ότι θα φανταζόταν κανείς.
Υπο-μένω? Και από αυτό. Κάπου ανάμεσα σε υπό και περί τι βρίσκεται?
Ανα-μένω. Και αυτό. Όλα τα μένω τελικά. Και το σκέτο μένω? Για να μπω εκεί πρέπει να γίνει το επι-μενω που φαίνεται κουρασμένο.
Μου αρέσουν τα μεγάλα τοπία
Νιώθω τόσο μικρός που γίνομαι ασήμαντος. Ασφαλής
Σκεπασμένος με την μεγάλη κουβέρτα της πλάσης.
Στέκομαι στην άκρη και μια πασχαλίτσα με βρίσκει από τον γκρεμό και το κύμμα.
Άλλη μια.
Ξενοδοχείο εντόμων στην άκρη του κόσμου.
Και εδώ διασώστης. Υπεύθυνος.
Τί να πω.
Ευχαριστώ τα πόδια μου που πάνε.
Τα κύμματα που τραγουδάνε.
Και τα λουλούδια
Τόσες φωνές και τόσα πρέπει. Εσύ θα έπρεπε να κοιμάσαι. Εντάξει ίσως και εγώ. Νιώθω ξένος σε τούτο το μπλογκ και μάλλον έτσι θα έπρεπε να είναι, μετά από τόσο καιρό.
Θέλω να μάθω να γράφω ξανά, για να μπορώ να με ακούω. Νιώθω σαν μέταλλο ώρες ώρες, όμορφο στην όψη μα και ανέκφραστο, ψυχρό. Με καθαρότητα αλλά χωρίς ιδιαίτερο βάθος, εκπλήξεις ή λεπτομέρεια.
Και θέλω να ξαναφέρω το γράψιμο σαν ξύλο - να αφεθώ απότομα και να με χτυπήσω, να γίνω κύμβαλο. Να παίξω την μουσική που ξέχασα οτι μπορούσα. Πού τον μάζεψα τόσο φόβο;
Για να δούμε.
Δεν έχω χρόνο να γράψω, αλλά αν δεν γράψω δεν νιώθω, μονάχα σκέφτομαι.
Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο δύσκολο να γράψω. Πάντα σκέφτομαι ποιος θα το διαβάσει. Μακάρι να ήταν πιο εύκολο - να μην με ένοιαζε.
Δεν ξέρω πόσες ώρες οδηγούσα.
Στο πίσω κάθισμα άρχισαν πάλι συζητήσεις. Καλό αυτό.
Άνοιξα το παράθυρο και προσκάλεσα τον αέρα, από ευγένεια, και ταπεινότητα νομίζω - κάποιες φορές τα μπερδεύω. Τον προσκάλεσα να μπερδευτεί και αυτός με τον λόγο - να δώσει περισσότερη ιδιωτικότητα στο σύμπαν που πάλλoνταν στις πίσω θέσεις.
Υπήρχε ήδη αρκετή. Δεν μιλάω Γερμανικά.
