Rockwave 2009

Με 3 ωρες υπνο παω προς σταθμο Λαρισης γιατι
σε μια ωρα περναει το λεωφορειο που θα με παει
στο Terra vibe να ροκαρω σαν αυθεντικος τινειτζερ
της εποχης μου.





Φιλια

Empty (εικονα)

FULL VIEW  HERE
















Ελπιζω να σας αρεσει

μεγαλωσα

Το blog αυτο σημερα εκλεισε τα 2 του χρονια.



Ειναι ακομα αρκετα βλαμμενο οπως καταλαβαινετε,
ισα που χει μαθει  να μετραει.






Περαστικα μας,και του χρονου

Περιεργοι Μεσηλικες

Σημερα πετυχα μια πολυ "προχω" γιαγια,κατεβαινε
απο το λεωφορειο ενω εγω ανεβαινα.





Οποτε με πιανει απο το χερι οπως κατεβαινει
,μου δινει το εισητηριο της
(για καποιο λογο η γιαγια χτυπαγε μειωμενο)
και μου λεει συνωμοτικα:


"Ειναι ακομα εγκυρο,πριν το χτυπησα,παρτο!"



Το χωνει εκει στο χερι μου και συνεχιζει!




Ατσα η γιαγια ε?!
Ενα διαδυκτιακο μπραβο απο εμενα.





Την ιδια μερα ειχα και δευτερη περιεργη συναντηση
με γιαγια.Ειχαμε προβα σε ενα στουντιο και πεταχτηκα
να παρω κατι να φαω γιατι με ειχε κοψει η λορδα.








Παιρνω ενα κομματι πιτσα,περνω τον δρομο
(επιτηδες το εκανα να δειτε οτι δεν ειμαι κανενας
αγραμματος τυπος) και οπως προχωραω στο πεζοδρομιο
ειναι πιο μπροστα μια γιαγια που ερχεται προς τα εμενα.






Οταν η αποσταση μας φτανει στο ενα μετρο,με κοιταει
και μου λεει γεματη χαρα: "Καλη σου ορεξη λεβεντη μου!"





Εγω ειπα ενα ξαφνιασμενο-μπουκωμενο ευχαριστω και συνεχισα.
Μετα παντως γυρισα πισω και την κοιταξα\
και δεν νομιζω οτι ειχε κανενα προβλημα,
φυσιολογικος ανθρωπος ηταν.




Εδω να προσθεσω οτι στο παρτυ που πηγα,απεναντι πολυκατοικια
ηταν ενας παππους που καθοτανε στην καρεκλα του,η γυμνος η με
το σωβρακο και εβλεπε τηλεοραση,αλλα στην πραγματικοτητα κοιταζε
εμας συνεχεια.

Ηταν για φωτογραφια γυμνος παππους σε καρεκλα απεναντι
πολυκατοικια να μας κοιταει με ενα τσιγαρο στο χερι κ τον καπνο να ανεβαινει
+ οτι φωτιζοταν μονο απο το φως της τηλεορασης.




Προσεχως φωτο απο την μπανιερα με τις μπυρες

ατ δε παρτι

Aυτο ειναι ενα κειμενο που δεν μπορω να μην γραψω!
Απλα δεν μπορω!



Το λεω με την εννοια του οτι,ενταξει καποιες φορες σκεφτεσαι οτι θελεις
να γραψεις για κατι,αλλα οταν περναει η φαση του εχεις
ψιλοξενερωσει και δεν το "νιωθεις" τοσο για να γραψεις και ποστ.

Ειναι το timing γραψιματος ζωης ας πουμε.
Σωστες αναλογιες,
κοτοπουλακια και σως.



Στο θεμα μας.

Ειχα παει σε ενα παρτυ πριν κατι μερες.

Ωραιο παρτυ,με προοπτικες
(Μια μπανιερα με παγο και μισολιτρες μπυρες,αρκετα ποτα στο ψυγειο)


Καθομουν λοιπον στο μπαλκονι,οπου επιασα κουβεντα με μια τυπισσα.


Αρχικα αρχισε να μου λεει για την ζωη της και το ενα και το αλλο
και για τον γκομενο που χωρισε και δεν θα παει διακοπες στην Ροδο,
και αν παει πρεπει να μεινει σε ξενοδοχειο γιατι ο γκομενος ειχε σπιτι.




Μου ειπε επισης να μην εμπιστευθω ποτε καμια
κοντη ξανθια με πρασινα ματια που λεει παντα μπουρδες αλλα ακουγονται ωραια
γιατι ειναι ειναι ομορφη.




Μαθηματα ζωης οχι αστεια.
Τελοσπαντων,η πρωτη ατακα ηταν οτι τη εχουν
καταστρεψει τα δυο ινι στην ζωη της


Αυτες οι ατακες ειναι οι ατακες
"πρεπει να με ρωτησεις τι εννοω" για να βγαλεις ακρη,
η ακομα ειναι οι ατακες
"πρεπει να με ρωτησεις τι εννοω,αλλα και αν δεν το κανεις θα σου πω
μονη μου γιατι ειναι πολυ γαματο αυτο που μολις πεταξα"

"Τι εννοεις?"


"Καφεινη και νικοτινη" μου λεει αναβοντας τσιγαρο.


Το κοραλι νυχι της με κοιταζε απειλητικα
μεσα απο ενα παπουτσι φελλο με ολοπαπουτσο τακουνι 8 ποντων.


Ολοπαπουτσο εννοω οτι ηταν υπερυψωμενο
και το υπολοιπο ποδι οχι μονο το τακουνι πισω.


Τελοσπαντων,μετα λεγαμε για διακοπες και της λεω οτι θα παω 4ημερο rockwave.
Και αρχιζουμε να μιλαμε για συγκροτηματα.


Και της λεω λοιπον εκει,δεν θυμαμαι τι ακριβως,και συμπληρωνω "Radiohead.
Ειναι απλα ΤΟ αγαπημενο μου συγκροτημα,
αν ερχοντουσαν δεν ξερω και εγω τι θα εκανα'


ΚΑΙ ΛΕΕΙ ΤΟ ΕΞΗΣ:







"Radiohead..Creep...Ολη μου η ζωη"








Οι νευρικες αποληξεις μου υπερφορτονονται,τα ρουθουνια μου ανοιγουν,
οι κορες μου διαστελονται,η οσφρηση μου οξεινεται και μια ακατανικητη
πρωτογονη επιθυμια να την ριξω απο το μπαλκονι γεννιεται.

Αυτο το πραγμα το μισω οσο λιγα.



Το οτι ξερει απο ΕΝΑ συγκροτημα ΕΝΑ τραγουδι
,πιο αλλο φυσικα,το πιο διασημο,
που εγω εχω καταντησει να το ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΑΙ γιατι
 το ξερει ακομα και η γιαγια μου
(για καποιον λογο δεν μπορω να αγαπησω ενα
 κομματι που το ξερει παρα πολυς κοσμος)



Eιναι σαν να λες σε καποιον ας πουμε ρεεε εχω τρελα με τον μοντελισμο,φτιαχνω αεροπλανακια και κτηρια
και να σου λεει: Μοντελισμος?
Ααχ και εγω εφτιαχνα αεροπλανακια απο τα κιντερ,σκετη απολαυση.



Και οσο ενοχλητικη ειναι αυτη η ατακα
 αλλο τοσο και η διαδικασια συνειρμικης
σκεψης.

Πως συνδεει δηλαδη το ενα πραγμα
με το αλλο.


Radiohead = creep = ολη της η ζωη



Με τα πολλα μετα απο λιγο σηκωθηκα
και εφυγα σιγα σιγα και επιασε κουβεντα με αλλον.
Αφου δεν σκοτωσα κανεναν ακομα,ειμαι καλα.

Αλλα αυτη η ατακα,και το οτι αντιπροσωπευει,θα με
στοιχιωνει για παντα.

Ειναι το τελειο παραδειγμα συγκεκρμενης κατηγοριας ανθρωπων

Θα πρεπει να δωσετε εναν τιτλο

Μου λειπεις
Μου λειπεις.
Και οταν μου λειπεις ολα αλλαζουν
κι ομως μενουν παλι ιδια.
Μου λειπεις,και αν δεν ερθεις
τσαμπα θ'ανθιζουν τα λουλουδια μου
και η πνοη τους συνεχεια θα χανεται
μπροστα σε αυτο που καποτε ειχαμε
.Γιατι μου λειπεις.
Και οταν μου λειπεις το χρωμα
κυλα αργα εξω απο καθε πραγμα

Και η αγαπη μενει παρθενα
γυμνη στο ελεος της αναμονης
της φθειρουσας και αθλιας προσμονης
για την ευτυχια.

Ο χρονος γλυστρα απο τις οπες των ματιων σου
για να χυθει απαλα πανω στα χειλη σου,
αφηνοντας εκθαμβο
και τον πιο δυσπιστο καλλιτεχνη.

Γιατι λειπεις,και ολα σε ζητανε
στεγνα και στειρα απεμειναν εδω
καθηλωμενοι ανυμποροι θεατες
της συντριβης

..

το δακρυ

 

Το
δακρυ

Στον υπνο μου αποψε

για λιγο

σε προλαβα.

Και μειναμε επιτελους

μοναχα οι δυο μας

Σου ειπα για ολα εκεινα,

για ολα εκεινα

που επρεπε να πω μα δεν μπορουσα,

σου ειπα.

Μιλαγα με τα ματια σου

και το σκοταδι

δεν μπορουσε πια

να κρυψει τιποτα.

Ενα δακρυ.

Ενα δακρυ μοναχα

κυλησε στο προσωπο σου

και δεν ειπες λεξη.

Ειχες μιλησει καιρο πριν.

 

 

 

 

Πιθανη αυτοκτονια?

Βρηκα αυτο το σχολιο στο blog της Αμαλιας.




Anonymous said...

Το έχω αποφασίσει και δεν μπορεί να με σταματήσει κανείς.

Την 1η
Ιουνίου θα θέσω τέρμα στη ζωή μου.

Ζητώ συγνώμη από τη μαμά και το
μπαμπά μου

 αλλά δεν αντέχω άλλο να ζω.

Άλλωστε δε θα λείψω από κανέναν
άλλον.

Για σας θα είμαι παρά μια ακόμα είδηση.

Ε.Φ.

 

 

Σημερα μπηκε η πρωτη.

 

 

Λετε?