Κατω απο τα σκαλια μιας εκκλησιας
αναζητωντας για αστρα πισω απ'τα φωτα
Καπου εκει την μορφη σου παιρνει
το παλιο πλακοστρωτο
στην ακρη της κρεμασμενης λαμπας,
εκει που τα φορεματα φυσανε
ανεμοι της λησμονιας.
Οι ηχοι της νυχτας σιγοπαιζουν με τα ματια σου
για να χαθουν οριστικα στα νεοκλασικα
φρεσκοχτισμενα ονειρα μας..
Και αν το μελανι με προφταινει,
δεν ειναι γιατι το αφησα,
μα επειδη το διαλεξα τουτη την ξεπνοη νυχτα
Κι οσο τα παντα παιρνουν την μορφη σου
απο δρομους πλαγιους,τοσο ξεθυμαινει
το σκαλιστο μας συνορο.
Δενοντας τις στιγμες σαν φαγωμενα καραβοσκοινα
σε μολους απο συννεφο και πετρα
γνωριζω πως υπαρχω και αγαλιαζει η ψυχη μου
στην μοναδικοτητα μιας αμολυντης γαληνης
Στις σκιες,σκονισμενα συρματα
που θελησαν να γινουν κουβαρια σκουριαζουν
και αγκαλιαζουν την απλοτητα της ομορφιας του τιποτα
Ακινητοι,βουβοι σημαιοφοροι του αυριο
σαπιζουν στην ανυπαρξια του σημερα,
καθως χανεται αργα αργα και το τελευταιο
ψυγμα μεθης απο τον μπρουντζο τους.
Κοιταζοντας επιμονα την ιδια ζωγραφια
που χρονια τωρα τους εχει σκλαβωσει,
περιλυπα συνθετουν το μεγαλο τους ταξιδι.
Η αγνοτητα της αμαθειας καταληγει σε φοβο,
οργη και λυπη για τα υπολοιπα κερασια της
περιτεχνης αρμαθιας.
Ασθμαινοντας κατεβαινουν τα σκαλοπατια
των ονειρων τους,πισω στις χωρες που τα
ξεβρασε καποτε ο χρονος..
