Οταν χαμηλωσαν τα συννεφα χαμηλωσα και γω
και αρχισα να πεταω γκρι μεχρις εκει που εβλεπα.
Κατρακυλαω , τι ομορφη λεξη ποσο ευηχη,ποσο πετυχημενη.
Εκει που εγω αποτυγχανω παντα βιαζομαι να βρω τον φταιχτη.
Να σπαταλαω ωρες του κατι στο τιποτα
και το κενο που με τρωει να μεγαλωνει,
πραγμα παραλογο.
Θελω να ξεστολισω ολες τις λυπες σου,
με μια κινηση να τις αποτιναξω
σαν ενα τιναγμα μαλλιων απ'το κοφουρ της προσφορας
- να ευτυχισεις.
