Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο δύσκολο να γράψω. Πάντα σκέφτομαι ποιος θα το διαβάσει. Μακάρι να ήταν πιο εύκολο - να μην με ένοιαζε.
Δεν ξέρω πόσες ώρες οδηγούσα.
Στο πίσω κάθισμα άρχισαν πάλι συζητήσεις. Καλό αυτό.
Άνοιξα το παράθυρο και προσκάλεσα τον αέρα, από ευγένεια, και ταπεινότητα νομίζω - κάποιες φορές τα μπερδεύω. Τον προσκάλεσα να μπερδευτεί και αυτός με τον λόγο - να δώσει περισσότερη ιδιωτικότητα στο σύμπαν που πάλλoνταν στις πίσω θέσεις.
Υπήρχε ήδη αρκετή. Δεν μιλάω Γερμανικά.
