Μου αρέσουν τα μεγάλα τοπία
Νιώθω τόσο μικρός που γίνομαι ασήμαντος. Ασφαλής
Σκεπασμένος με την μεγάλη κουβέρτα της πλάσης.
Στέκομαι στην άκρη και μια πασχαλίτσα με βρίσκει από τον γκρεμό και το κύμμα.
Άλλη μια.
Ξενοδοχείο εντόμων στην άκρη του κόσμου.
Και εδώ διασώστης. Υπεύθυνος.
Τί να πω.
Ευχαριστώ τα πόδια μου που πάνε.
Τα κύμματα που τραγουδάνε.
Και τα λουλούδια
Τόσες φωνές και τόσα πρέπει. Εσύ θα έπρεπε να κοιμάσαι. Εντάξει ίσως και εγώ. Νιώθω ξένος σε τούτο το μπλογκ και μάλλον έτσι θα έπρεπε να είναι, μετά από τόσο καιρό.
Θέλω να μάθω να γράφω ξανά, για να μπορώ να με ακούω. Νιώθω σαν μέταλλο ώρες ώρες, όμορφο στην όψη μα και ανέκφραστο, ψυχρό. Με καθαρότητα αλλά χωρίς ιδιαίτερο βάθος, εκπλήξεις ή λεπτομέρεια.
Και θέλω να ξαναφέρω το γράψιμο σαν ξύλο - να αφεθώ απότομα και να με χτυπήσω, να γίνω κύμβαλο. Να παίξω την μουσική που ξέχασα οτι μπορούσα. Πού τον μάζεψα τόσο φόβο;
Για να δούμε.
Δεν έχω χρόνο να γράψω, αλλά αν δεν γράψω δεν νιώθω, μονάχα σκέφτομαι.
