Τόσες φωνές και τόσα πρέπει. Εσύ θα έπρεπε να κοιμάσαι. Εντάξει ίσως και εγώ. Νιώθω ξένος σε τούτο το μπλογκ και μάλλον έτσι θα έπρεπε να είναι, μετά από τόσο καιρό.
Θέλω να μάθω να γράφω ξανά, για να μπορώ να με ακούω. Νιώθω σαν μέταλλο ώρες ώρες, όμορφο στην όψη μα και ανέκφραστο, ψυχρό. Με καθαρότητα αλλά χωρίς ιδιαίτερο βάθος, εκπλήξεις ή λεπτομέρεια.
Και θέλω να ξαναφέρω το γράψιμο σαν ξύλο - να αφεθώ απότομα και να με χτυπήσω, να γίνω κύμβαλο. Να παίξω την μουσική που ξέχασα οτι μπορούσα. Πού τον μάζεψα τόσο φόβο;
Για να δούμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου