Κυριακή 8 Ιουλίου 2007

Εγω εκει που μενω

Εγω εκει που μενω εχει πολυ ηλιο.
Γιαυτο εμαθα να περπατω με το κεφαλι σκυμμενο.
Εγω εκει που μενω δεν εχει καθρεφτες ουτε αρκετο νερο,
ετσι δεν εχω δει ποτε την οψη μου.
Εγω εκει που μενω εμαθα πως η ζωη μου δεν εχει αξια,
μονο η δουλεια μου.
Εγω εκει που μενω τα λουλουδια ξεχασαν πως ν'ανθιζουν
και ετσι μονο μαραινωντε.
Εγω εκει που μενω,λενε πως αν δεν προσευχηθω να ξημερωσει,
ισως μεινω για παντα στο σκοταδι.
Εγω εκει που μενω,δεν βλεπεις ζωη,
μονο προσπαθεια επιβιωσης.
Εγω εκει που μενω δεν μπορω να γελασω,
το θεωρουν προσβολη.
Εγω εκει που μενω δεν μπορω να παιξω,
το θεωρουν αδυναμια.
Εγω εκει που μενω δεν μπορω να τρεξω,
Τα ποδια μου σκιζονται απο τα πεταμενα ανταλακτικα και τις πετρες

Εγω εκει που μενω πανω απο 10 χρωματα δεν ξεχωριζα,
πανω απο 10 χρωματα δεν γνωριζα
για πανω απο 10 χρωματα δεν μιλαγα
για πανω απο 10 χρωματα κρατιωμουνα
για πανω απο 10 χρωματα συνεχιζα και ονειρευομουνα

Εγω εκει που μενω,δεν μενω πια
με αφησαν μονο μου,δεσμιο χωρις κλειδια
 Εγω εκει που μενω,λιβαδια δεν γνωρισα
την γη μου ατιμασαν,οικοπεδ'αγορασαν

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου