Εχω μονο ενα φως στο δωματιο.Και ενα ανοιχτο παραθυρο. Αποτελεσμα των οποιων ειναι να βλεπω διαφορα μικροσκοπικα πετουμενα.Ανα διαστηματα παντα.
Με ενοχλει οταν δεν μπορω να σε βοηθησω.Να σε κανω να νιωσεις καλυτερα. Να απαληνω το βαρος.Με ενοχλει να μην εχω κατι να σου πω ενω θελω, να μην μπορω να ξεδιαλυνω τα συννεφα που υψονονται απο πανω σου.Καθομαι στο δωματιο,με ενα φως αναμμενο. Και αν μερικες φορες γινομαι φορτικος,ειναι επειδη σε νοιαζομαι. Επειδη ψαχνω τον τροπο να σου φτιαξω την διαθεση,να σε ακουσω λιγο πιο ζωηρη,λιγο πιο κεφατη,να ξεχαστεις γι αυτα τα λεπτα που θα μιλησουμε.Καποια στιγμη ομως η σπιρταδα μου χανεται, συμφασιζομαι στα κυματα σου και σταματαω να εχω κατι να σου πω. Οχι επειδη δεν θελω,αλλα επειδη δεν νομιζω οτι εχω κουβεντες ικανες να ζεστανουν το κλιμα. Να σε ηρεμησουν,να σε χαλαρωσουν να διωξουν την θλιψη.
Το πόσο ταυτίζομαι με αυτό το ποστ δε λέγεται!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο παθαίνω συνέχεια όταν βρίσκομαι κοντά σε στεναχωρημένο ή μπερδεμένο κόσμο.
Φρικάρω τελείως γιατί σκέφτομαι πως ο άλλος περιμένει από μένα να τον κάνω να νιώσει καλύτερα και δεν έχω ιδέα πώς.
Μηδέν social skills γαμώτο :/