Επισκέφθηκαμε την γιαγια.
Η κυρια διπλα της μας λεει τι καλα παιδια που είμαστε.
Η κουρτίνα είναι διακιά της αυτή την έφερε.
Η πιο ωραια κουρτίνα με τα λουλουδια, θα φερει κι άλλη.
Δεν εχει πολυ καιρο που είναι εδώ.
Η γιαγια μας κοιταει σαν να ξερει οτι θα μας ξεχάσει.
Πιασε τα μουτρα μας, της λεω, χωσε εδω καμια σφαλιαρα.
Γελάει.
Ειστε πολύ καλά παιδιά, τα καλύτερα λεει η κυρία.
Σαν τους 2 γιους μου, εχω και 2 γιους, δουλευουν στο Δημοσιο.
Ρωταω την γιαγια πως ειναι αμα την προσέχουν καλα.
Δεν ειναι σιγουρη που ειναι, ενα σπίτι, της θυμιζω οτι ειναι της εκκλησιας εχει και παππά.
Θυμαται έναν παπα.
Τη ρωταω αν θυμαται ποιος ηρθε χθες.
Δυσκολευεται. Παμε πισω στην Ικαρια.
Στα σταφύλια, στα χερια της που σκαβανε, στον παππου.
Δεν τον προλάβατε τον παππου, ήταν πολυ καλος άνθρωπος.
Τον προλαβαμε γιαγια, εφυγε οταν ημουν 17, εχουμε κοψει σταφυλια, εχουμε πατησει κρασι, εχουμε παει στο δάσος με τον Κίτσο.
- Αχ καλε ο Κιτσος έβλεπε μονο απο το ένα ματι.
- Από τον παππού πήρα το μαλι γιαγια, βλεπεις εδώ που εχω αρχισει και αδειαζω;
- Το καλυτερο παιδι εισαι, ο πιο καλος εισαι και μπραβο που ερχεσαι και βλεπεις τη γιαγια σου, λεει η αλλη κυρια
- Σας ευχαριστω πολυ.
- Η κουρτινα δικια μου ειναι, εγω την εφερα
Το γηροκομειο εινα φιλοπτωχων της εκκλησιας
Δινουμε 900ευρω το μηνα.
Μας κοβουν χαρτί που λεει οτι είναι δωρεα καθε φορα.
Μαλον ειμαστε πολυ καλα παιδια.
Τα καλύτερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου