Ενα καραβι ξεψυχα καταμεσης του πελαγους.
Το σκαρι του, παλιο και ξυλινο,
Η αλμυρα του κατατρωει τα σωθικα και
η πρυμνη απο καιρους ραγισμενη
Η αρρωστια το θανατιζει..
Πανω σε αυτο γινηκαν πολεμοι,
πανω σ'αυτο χτιστηκαν δρομοι
Μα οι ναυτικοι του παιζουν βρωμικο παιχνιδι
Με την ρουλετα της ζωης του δινουν ρεστα.
Και η αγκυρα του,κομψοτεχνημα αρχεγονο
εγωιστικα και παραλογα δηλωσε παραιτηση
και χρονους τωρα παραμενει καθηλωμενη στον πατο
αργοπεθαινοντας-κι η αρρωστεια σιγοσπερνε θανατο
Καποτε δεν τον φοβεριζαν τα κυμματα,
οι μεγαλυτερες φουρτουνες του ηταν ονειρο
μεσα να μπει περηφανος να σκισει τα πιο
δυνατα νερα με το αφροπερπατημα του
Μα τωρα,δεμενο σε τουτη εδω την ακρη
καθε μερα γινεται πιο αδυναμο,
καθε μερα το σκαρι του σκουριαζει,
και μοιαζει ο θανατος σαν να ναι λυτρωση.
Εξαλα κ υφαλα πονταρανε ασυστολα
Σε ενα παιχνιδι που δεν επεφτ'αλλου λογος
σε ενα σκαρι που ενα παιδι αγαπησε
για ενα σκαρι βγηκε κλαμμενο μες τους δρομους
Και η μερα ηρθε,ο ουρανος σκοτεινιασε και
μαυρα κυμματα ζωσαν το γερικο καραβι,
δεν αντεξε και επεσε κανοντας τον μεγαλυτερο
θορυβο που γνωρισε ποτε η λυσσασμενη θαλασσα.
Και τοτε εκλαψε η θαλασσα μαζι του,
κι ολα τα κυμματα εκλεγανε κρυφα
οταν στον τελειωμο το συνοδευαν,
στον πατο μ'ασματα αναλαφρα γλυκα
μοιρολογοντας της ζωης του τ'απαντα
Αντιο παππου..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου