Εκεινος

Ανθρωπους πουλαγε τα βραδια

για να ξεπλενει το κενο της ζωης του,

σε ενα παιχνιδι που εστησε μονος

οπως και εζησε την αθλια ζωη του






Καθρεφτη δεν ειχε κρατησει κανενα
στο σπιτι του μεσα,
και απ'τα γυαλια,
τα θρυψαλα ελιωνε
και εφτιαχνε σχηματα παραδοξα και αστεια
τις ωρες της αναπαυσης






Το προσωπο του ειχε αλλαξει με τα χρονια
και η σκληραδα του θυμιζε
σκαλισμενο ξυλο,ενω τις λεξεις κοντευε
πια να ξεχασει.







Στο πισω μερος του συρταριου του ομως

παντα φυλαγε εκεινο το γραμμα

να του θυμιζει στα χειλη της απελπισιας οταν εφτανε

πως καποτε και εκεινος στην ζωη αυτη αγαπησε