Ωρα 2 και στα στενα
ο θανατος
κενες ψυχες βαρανε πρεζα
τα σκοτωμενα ονειρα τους
σταχτες
βραζουν στις βρωμικες φλεβες τους.
Με τα χρωματα του γκριζου να βασιλευουν
οι πριγκηπες της απογνωσης
με μισες φωνες
γυμνα σωματα
απλωμενα χερια
ζητανε κερματα.
με αδεια βλεμματα.
οι κατακερματισμενοι.
Πιο κατω παζαρια
γριες πορνες και τραβεστινες
πουλανε κρεας στα σαγονια ηλιθίων
ψωνιζονται στα φωτα,τα παραθυρα ανοιγουν
εκει που κλεινει σιωπηλα η ζωη τους,
Ωρα 2 και στα στενα
βασιλευει η ντροπη,η αθλιοτητα η θλιψη
το γκλαμουρ ενος κοσμου που παρασιτει
για να αποτραβηχτει το ξημερωμα πισω
σαν παλιρροια
Και περηφανα να περπαταμε στους δρομους τοτε
εμεις.
Οι βασιλιαδες της αδιαφοριας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου