Κι ολο πεφτω.
Απο στιγμες, απο εικονες, απο λεξεις.
Απο τις σκεψεις που μου τραβανε τα βλεφαρα.
Και ολο να κλεινω τα ματια
μηπως και σταματησω να σκεφτομαι.
Με στηθος βαρυ,τοσες οπες κ ακομα ασηκωτο
να παλευω σε ενα αδειο δωματιο.
Ειναι το κριμα που μας γερασε νωρις.
Το αδικο.
Κρεμαστηκε απο τα προσωπα μας
τα ποτισε απελπισια.
Και εμεινα να κοιταζω
το χαρτι που γραφε τη ζωη μου αλλιωτικα.
να μου φταινε οι λεξεις
που ολο νομιζω πως δεν φτανουν
να συνθεσουν το παζλ
της αποσυνθεσης.
να μου φταιω εγω
να πληγωνομαι
να πεφτω
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου