Ξημερωνει

6 η ωρα και πανω μου ξημερωνει ο αερας

Να σε χαζευω απο εικονες ξενες και να αναρωτιεμαι

Τι θα μου λειψει περισσοτερο?

Να σε κοιταζω να ξυπνας και να ξυπνα η ψυχη μου

Ξημερωνει κι απλωνεται σκοταδι

Να μετραω τα μετρα , να με φοβιζει η αποσταση

Ο οριζοντας να υψωνεται καθετος τοιχος - να μου σκιζει τους ειρμους την σειρα

Μια απελπιστικη αταξια με δυο πορνες κουκλες στην ακρη του γραφειου

Γεροδεμενες χηρες να πλεκουν με τα αρχικα μας τον ιστο της απολεσης και σαρανταρες

γυναικες ξεχασμενες να γυρνανε μπικουτι τις στιγμες που καποτε ζησανε.

Να ξεπουλιουνται για ενα

δυο, τρια ποιος ξερει.Να ξεπουλιουνται προπαντως αδικα φυσοντας τους καπνους.

Νεοι να χανονται και να παραπατανε στην μεθη της νιοτης απο σοκακια και χιλιαδες ιπποτες

να θυσιαζουν καρδιες ψυχες και να σκοτωνουν δρακους για ενα χαμογελο.

Ετσι περπατησα

διχως να ζηταω,διχως να απαιτω διχως να προσμενω εστω και εναν χτυπο στις γυαλινες

καρδιες σας.

Με μηδεν και ενα δημιουργω και χαλαω πλεκω μανδυες πολλα υποσχομενους στις

ασημενιες νυχτες να παρηγορουν, φωνες ξεχασμενες απελπιστικα μικρες και αθωες, σεμνες και

αβεβαιες - πως να ακουστουν στην εξουσια της πηγμης?

Μικρες χαρες χωθηκαν κατω απ τις

λαμαρινες - με τσιγγο να παλευουν με μια σκουρια ατελειωτη..

Νυχτωνε νωρις εκεινα τα χρονια

γιατι πρωτα ειχε πεσει η νυχτα σε εμας, κ υστερα την περιμεναμε εξω.

Με εχει κορεσει η περιπετεια . Τρισαθλιοι .

Δωστε μου λιγη γαληνη.