Η δικια μου παρανοικη ταινια.
Πρωτο πλανο η πλατη του.Εχει τα χερια πανω στο τραπεζι και μπλεκει τα δαχτυλα του.Ηχος δεν υπαρχει.Μια κυρια λιγα εκατοστα διπλα του,ανοιγοκλεινει το στομα και κουναει τα χερια.Μπροστα τους ενα τετραδιο μαθηματικων.Η καμερα παιζει λιγο στον χωρο και επικεντρονεται στο τραπεζι.Πλανο απο την ακρη του τραπεζιου,στο κεντρο η γυναικα,στα αριστερα ο νεος.Ο νεος φαινεται μισος,στην εικονα.
Ξαφνικα η φωνη επανερχεται "Τα μαθηματικα λοιπον πρεπει να τα παιρνεις με την σειρα,αλλιως δεν θα βγαλεις τιποτα" Αλλαζουμε καρε,κεντρο ο νεος.Η καμερα κανει ζουμ στο προσωπο του οσπου η εικονα να χαλασει.Τον δειχνει μεσα σε ενα ασπρο δωματιο.Φοραει μια γαλαζια αθλητικη βερμουδα μονο.Στα χερια του εχει ενα κοκκινο κουβαρι που πανω του λεει μαθηματικα.Το κοιταει προσεχτικα και βλεπει οτι πανω του διαγραφονται ενα σωρο πραξεις νουμερα κλασματα αγνωστοι.Το κοιταει,το κοιταει.Αρχιζει να μπλεκει παντου τα δαχτυλα του και να τραβαει κλωστες.Το κουβαρι χαλαει,αλλα δεν λυνεται,εκεινος τραβαει με μανια συνεχεια με αποτελεσμα να ανοιξει το κουβαρι αλλα μπλεγμενο.
Επομενο πλανο,λαχανασμενος,εχει δεσει ενα σημειο του κουβαριου σε ενα πομολο πορτας στο ασπρο δωματιο και το τραβαει με δυναμη,τρεχει γυρω γυρω και προσπαθει κανοντας κινησεις να το ξεμπλεξει.
Επομενο πλανο,καθεται και κοιταει το σκορπισμενο μεν οχι ξεμπλεγμενο δε σκοινι παντου.Αλλο πλανο,αρχιζει να το κλοτσαει απο δω κ απο κει.Μπαινει μεσα ενας μαθητης στο δωματιο με ενα κουβαρι.Πιανει την μια ακρη,χωρις να κοιταξει καν το κουβαρι (ο δικος μας το περιεργαζοταν 10 ωρες) και αρχιζει να την ξεμπλεκει σιγα σιγα.Ο δικος μας τον κοιταει στην αρχη.Μαυρη οθονη,2ο πλανο,ο αλλος ακομα ξεμπλεκει.Ο δικος μας εχει ξενερωσει, ο τυπος θα το λυσει αλλα κανει 100 ωρες.
Γυρναει γυρω γυρω του και του φωναζει,προσπαθει να τον χτυπησει αλλα δεν μπορε,τοου πεταει αντικειμενα και φωναζει.Οταν ο αλλος καταφερει στο τελος να το λυσει,το πεπλο σπαει,ο δικος μας του σκαει δυο κλοτσιες τον πεταει απεξω και κλεινει την πορτα.Ξανακαθεται οκλαδον στο ασπρο δωματιο. "Και ετσι λυνεται καθε εξισωση" ολοκληρωνει η γυναικα."Απλα την πας με την μεθοδο και αυτη λυνεται."
Kατηφοριζει τον δρομο,απογευμα προς βραδυ.
Κοιταει τον κοσμο και τους ανθρωπους και σιγα σιγα ολα γινονται σχηματα.Τα αυτοκινητα γινονται εξισωσεις και παιρνοντας τις διαβασεις αντιστοιχα τα 2 ρευματα,αλλαζουν και γινεται το "χωριζω γνωστους απο αγνωστους" Ο ουρανος αποτελειται απο ενα σωρο συναρτησεις,οι ανθρωποι του φαινονται πραξεις.Ενα παιδι, 3+2, ενας emo ειναι (α+β)^2, τιποτα καινουριο τιποτα να λυσεις δηλαδη,κατι που συναντησε μια φορα,εμαθε μια φορα και ισχυει για παντα με τον ιδιο τροπο.Καθετε σε ενα παγκακι.Απεναντι του ενας παππους.Εχει απλη εξισωση.Την λυνει και του βγαινει αδυνατη.Με το που βγαλει το αποτελεσμα,ο παππους γυρναει,τον κοιταει,και πηδαει απο κατω.Παει ο παππους.Γυρναει και βλεπει μια κοπελα.Φαινεται ομορφη αλλα χαζη.Ειναι περιεργα ντυμενη.
Δευτεροβαθμια με μια λυση ειναι.Βγαζει το κινητο του και κοιταζει λιγο τις φωτος.
Ανοιγει καμερα και αρχιζει να βλεπει τον κοσμο μεσα της.Πειραζει τα εφε και βαζει αρνητικα χρωματα.Ολα φαινονται τοσο περιεγα.Βαζει την καμερα μπροστα στα ματια του και αρχιζει να περπαταει ετσι.Ολα βγαζουν περιεργες λαμψεις.Πλανο στο ασπρο δωματιο.Το κοκκινο σκοινι που ηταν πριν στο πατωμα απο το κουβαρι,ακομα δεν το εχει ξεμπλεξει,το εχει κρεμασει απο το ταβανι ομως. εχει καρφωσει προκες κατα μηκος του ταβανιου,και ετσι εχει απλωσει πανω το σκοινι.
Το δωματιο ειναι γεματο αρνητικες φωτογραφιες.Καθεται σταυροποδι στην μεση και τις κοιταει.Γυριζει να κοιταξει την γωνια πισω του.Ειναι ο παππους εκει,αυτος που πηδηξε.Τον κοιταει με συμπονετικο βλεμμα.Δεν πειραζει λεει ο παππους,αφου δεν εβγαινε.Χαρουμενος που τον καταλαβαινει,συνεχιζει να κοιτα τις φωτογραφειες παντου.
Συνεχιζεται.. :)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου