Ενα χερι (τοστ) βοηθειας

Για να παω σχολειο περναω απο ενα απο τα μεγαλυτερα νοσοκομεια της Αθηνας.







Οπως ειναι φυσικο,απ εξω και γυρω γυρω υπαρχουν αρκετοι ανθρωποι που

ζητουν χρηματα,γιατι η ζωη τους ειτε λογω δικων τους (λανθασμενων προφανως)

επιλογων,ειτε λογω ατυχων συγκεριων.







To θεμα δεν ειναι πως βρεθηκαν,αλλα το οτι ειναι εκει.

Οι βασικοι ειναι:







Ενας κυριος λιγο πριν μπω στο παρκο με ενα σκουφακι

που καπνιζει κακομοιρικα,μια αλλη στα σκαλακια τα μαρμαρινα,

και ενας στην κορυφη των σκαλιων αμεριμνος με μια μεγαλη πληγη

στο κεφαλι και παντα ενα αδειο δοχειο caprice για την συγκομοιδη.






Καθε μερα λοιπον,με κοιτανε,επειδη φοραω τα ακουστικα και παω,

σαν ενα μαλακισμενο κωλοπαιδο που εχει ενα σωρο ανεσεις.






Και πραγματικα νιωθω ασχημα.







Σημερα λοιπον σηκωθηκα νωρις και τους εφτιαξα τοστακια!!

Τα τυλιξα προσεκτικα με αλουμινοχαρτο και κινησα για το σχολιό

(τονος στο ο για να δωσουμε μια τσαχπινια)






Στον δρομο δεν βρηκα κανεναν τους,αλλα λιγο κατω απο το νοσοκομειο

βρηκα μια αλλη κυρια με μια πινακιδα,που ελεγε τα δικα της.







Σταματησα,περιμενα να περασουν κατι παιδια απο το σχολειο πιο μπροστα,

εβγαλα 2 πολυ ομορφα τοστακια και της τα προσφερα






Μου εριξε ενα βλεμμα που επιτελους με εκανε να αισθανθω λιγο χαρουμενο,

και ειπε (στο περιπου): " Ευχαριστω"







Αυτα τα σημερινα μου νεα,χαρηκα πολυ που βοηθησα καποιον,και

οσο εχω ζαμπον και τυρι στο ψυγειο,θα το κανω καθε πρωι :)