Τα χερια μου ειναι πληγες.
Και τα ποδια μου ανευθυνα κρεμονται.
Σταζει περηφανο κατασπρο αιμα.
Παγωμενος αερας,της μοναξιας μου φυλακας εγκαρδιος.
Το σωμα μου,κεντημα μισους και οργης δυσκολα με στηριζει.
Εχω ενα κομματι καπου μεσα μου.
Στριμωγμενο,πατημενο,εξευτελισμενο.
Μα επιμενει να ειναι εκει.
Και οταν αυτο το κομματι,το καλα αυτο κρυμμενο κομματι μου
κατερρευσε,καταρρευσα ολοκληρος.
Και κατεφθασαν τοτε,ορδες σημαδεμενων
χιονανθρωπων να με γεμισουν αγκαλιες.
Περπατησαν στο τεντωμενο σκοινι,αδιαφοροντας
για τα ξυλοφωνα που ουρλιαζαν ξεπνοα.
Σταματα να το κανεις αυτο.
Η σιδερενια δινη πλησιαζε
Η επιθυμια χορευε με τις αναμνησεις.
Γιατι?
Το μετωπο μου εσταζε ερωτες και αιμα.
Χιλιαδες μικρες λεξεις αρχισαν να τυλιγονται γυρω
απο τον λαιμο μου,και το ανατριχιασμα ηταν
πιο δυνατο και απ'τα φιλια σου.
Επειδη για εσενα δεν εχει κανενα νοημα,
ενω για μενα ειναι τα παντα αποψε ·
φυγε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου