λογια περι λεξεων

Εισαι η χαρα μου.Αλλα δεν θα στο πω ποτε.
Γιατι απο την στιγμη που λεμε κατι,απο την στιγμη
εκεινη, αυτο φθινει.Χανει.
Φθειρεται με την πραγματικοτητα καθως τριβεται στον αερα.
Μιλαω.Και αυτο που λεω εξαρταται αδικα απο την χρεια της φωνης μου,
το στομα μου,τον λαρυγγα μου και οχι απο το νοημα που εχει κληθει να αντιπροσωπευσει.
Απο την στιγμη που κατι γινεται αντιληπτο τεινει προς την φθορα.
Ακομα και ο ιδιος ο κοσμος στον οποιο ζουμε.Ακομα και ο ανθρωπος,η ζωη.
Πως να σου εξηγησω λοιπον?
Οι λεξεις δεν φτανουν.
Οσο βαρος και να κρεμασουμε πανω τους,οσο προσεκτικα και αν τις
ζυγισουμε οι λεξεις χανουν το νοημα που θελουμε να μεταφερουν,
απο την στιγμη που ειναι οι ιδιες αυτες λεξεις τις οποιες χρησιμοποιουμε
και ακουμε τοσο συχνα.
Πως λοιπον ενα συνολο συνηθισμενων λεξεων να καταφερει να κουβαλησει
κατι τοσο αθωο μοναδικο και ευθραυστο οσο η μελωδια μιας ανθρωπινης ψυχης?
Οι λεξεις,απο τον τρισδιαστατο περιορισμο της υπαρξης μας υποφερουν και αυτες,
αποτυγχανοντας να καθρεφτισουν την αβυσσο μας,θα κριθουν αναξιες.
Αναξιες απο τον πληγωμενο μας εαυτο που οταν πια αποφασισε
να δειξει το προσωπο του στον κοσμο,καταλαβε πως ειναι νυχτα..
Εισαι η χαρα μου.Αλλα δεν θα στο πω ποτε.Ποτε με λογια.