λαθος

Παραλυτα  τα παιδια
των σκοτωμενων ονειρων μας

βουβα και ανεκφραστα  στεκονται με γονατα λυγισμενα.

 

Κοιταζουν ολους τους τοπους  που καποτε ταξαμε ,

μπροστα στους τοπους εκεινους που τωρα από ατσαλι και σιδερο
καιγονται,

εκεινα στεκονται.

 

Και μπορει να μετανιωνουμε χιλιες φορες,

τι να αλλαξει όμως τωρα που τα ματια τους αντικρυσαν το
τιποτα

που τους προσφεραμε?

Οι κρυψωνες της ντροπης στερεψαν ,

σα ρηχα ποταμια που τα
νερα τους δεν φτανουν πια να σκεπασουν

τις ντροπες, τα λαθη, το λιγο μας.Οταν σταματησε να μας καλυπτει

το νερο φανηκε η γυμνια μας,οταν σταματησε να μας καλυπτει το νερο

τοτε πνιγηκαμε,τραφελαφικοι,ανικανοι πρωταγωνιστες του ιδιου μας

του εργου,καταρρευσαμε μαζι με την σκηνη στο φιναλε της σηψης μας.