400m

To κειμενο που ακολουθει καθοτι ειναι συναισθηματικα φορτισμενο απαιτει λιγη προσοχη στην αναγνωση.Αν δοκιμασετε να το διαβασετε εχοντας αλλα στο μυαλο σας το πιο πιθανο ειναι να το αφησετε καπου στην μεση.Ειναι η περιγραφη της κουρσας μου στο πανελληνιο πρωταθλημα.

Η καρδια σου κοντευει να σπασει.Νιωθεις ενα βαρος στο στηθος σου,εναν
κομπο στον λαιμο και ενα σφιξιμο στο στομαχι σου.Διπλα σου ειναι αλλα
δεν φαινονται σαν και σενα,εκεινοι φαινονται σιγουροι.Ισως εκεινοι το
επελεξαν να ειναι εκει..Λαβετε θεσεις.Θες να πεθανεις-οχι δεν θελεις
ασε τις μαλακιες,τωρα τα δινουμε ολα.Μπαμ,εφυγες,εφυγες,στα πρωτα 80
μετρα πρεπει να τρεξεις οσο πιο δυνατα μπορεις,κ αλλο κ αλλο,ωραια,
τωρα ανοιξε το βημα σου,κρατα διασκελισμο,δεν μπορω λαχανιαζω,ειναι
πολυ ακομα,δεν θα μπορεσω τοσο γρηγορα.Συνεχισε,αφου μπορεις,ανεβασε
ρυθμο,μην ξεχνας τα χερια,τα χερια σου.Δεν μπορω,δεν εχω αλλη δυναμη
νιωθω σαν να με στιβουνε..Ξερεις τι γλυκο που φανταζει το ταρταν τοτε?
Οταν νιωθεις οτι καθε σταγονα δυναμης σε εχει εγκαταλειψει

Εισαι τελειως μονος σου.Εσυ και ο διαδρομος σου,κανεις αλλος.Ουτε ο
προπονητης σου,ουτε οι φιλοι σου,ουτε αυτοι που φωναζουν,κανεις.Μονος
σου
Κουνα χερια,μεγαλος διασκελισμος,μπορεις,ελα λιγο ακομα
εμεινε,λιγο ακομα και θα τελειωσει.Ποσο πολυ θελω να πεσω,ποσο θελω να
τελειωνω επιτελους,δεν μπορω.Βλεπεις το ταρταν και σκεφτεσαι τι ωραια
θα ηταν να τσακιστεις πανω του,να σταματησεις επιτελους,να σταματησει
ολη αυτη η πιεση,η κουραση να τελειωσει επιτελους και απλα να
πεσεις.Οταν καθε κομματι του σωματος σου ποναει και ουρλιαζει
ολοκληρο,σου φωναζει πως καταπονειται,αλλα εσυ τρεχεις.Εκανες την
στροφη,μια ευθεια εμεινε,μην σταματησεις τωρα.

Ελα σε παρακαλω
ασε με να βαλω τελος στο μαρτυριο,δεν μπορω αλλο,δεν μπορω,δεν εχω αλλη
δυναμη,ασε με απλα να κανω μια βουτια..Μια βουτια κατω,απλα να αφεθω.Να
τα αφησω ολα και να τσακιστω κατω..Ελα,μια ευθεια εχει μεινει σταματα
τις γκρινιες,ελα μην το βαζεις κατω,ψηλα το κεφαλι,ισιο το
σωμα.Χερια,δουλευε τα χερια σου.Μα δεν το βλεπεις,δεν αντεχω αλλο,δες
ποσο τρυφερο ειναι το ταρταν,ασε με να σωριαστω πανω του,να τελειωσει
το μαρτυριο,ασε με.Οχι,θα συνεχισεις,ελα τελειωνει,χειρα δουλευε
γρηγορα,μην το αφηνεις,ελα,ελα,ελα,προσεχε.Το αριστερο σου ποδι χτυπαει
στο πισω μερος του δεξιου οπως πας να κανεις βημα.Βλεπεις την ισσοροπια
σου να κλονιζεται,το σωμα σου ειναι σε συναγερμο.Προσπαθεις με καθε
δυναμη να κρατηθεις ορθιος πλεον,με καθε δυναμη να τελειωσεις αυτο που
αρχισες,ισα λιγα μετρα απο την γραμμη,και παραπατας,πρεπει να την
περασεις,πρεπει,μην πεσεις,τελειωνει,απλα περνα την γραμμη,περνα την
και ας γινει μετα οτι θελει.Επεσες.τελειωσε.Τερματισες ομως.

Επεσες ακριβως στην γραμμη και συρθηκες τοσο που την
περασες.Ναι,πονας,αλλα αυτος ο πονος ειναι σαν λυτρωση μπροστα στο
μαρτυριο του αγωνα.Ειναι πονος γλυκος.Ολα γυριζουν,και εσυ εισαι
σωριασμενος κατω,νιωθεις το ταρταν στο στομα σου,νιωθεις τον ωμο σου
κομματια,την κοιλια σου γδαρμενη,και το σωμα σου ποναει ολοκληρο απο
την υπερενταση και την υπερπροσπαθια.Καπου εκει ακους τον προπονητη απο
καπου μακρυα να φωναζει.Τα πηγες περιφημα ερμη,λεει.Αντε γαμησου
σκεφτεσαι,παρατα με,μην μου φορτωνεις το μυαλο με αλλα τωρα που εχει
κολησει.Καποιος προσπαθει να σε τραβηξει στην ακρη,στο χορτο.Δεν
καταλαβαινεις αλλα βοηθας οπως μπορεις.Ειναι 12 παρα το μεσημερι και ο
ηλιος σε χτυπαει κατακεφαλα.Ποτε θα τελειωσει το μαρτυριο,το στομαχι
σου εχει καταπονεθει πολυ,και ειναι ετοιμο να ξεσπασει.Ο ηλιος σε
χτυπαει και ο γιατρος σου βαζει μαλακιες στον ξεσκισμενο σου
ωμο,πονωντας τον περισσοτερο.Δεν νιωθεις καλα,του λες.Δεν σε
ακουει.Παμε σε μια σκια σε παρακαλω του λες,αλλα παλι δεν σε
ακουει.Ισως τελικα δεν του το ειπες,δεν ειχες δυναμη απλα σκεφτηκες οτι
το εκανες.Ξερνας.Και παλι.Και παλι.Και παλι.Σε βλεπει.Επιτελους
καταλαβε ο μαλακας.Ξερνας και παλι,και παλι,και παλι.Μα ποσο πια? 2
φρυγανιες για πρωινο,δεν εχεις τι αλλο να βγαλεις.Ομως το στομαχι σου
επιμενει να κανει συσπασεις.Και παλι,και παλι.Απο τις συσπασεις εχεις
τρελαθει στον πονο,απο τον ηλιο ζαλιζεσαι και απο τις πληγες στο σωμα
σου νιωθεις οτι σε σουβλιζουν.Καπου εκει το βλεπεις να ερχεται,αφου δεν
μπορεις αλλο.Λιποθυμας.

Σηκωνεσαι 10 λεπτα αργοτερα,ο ομως σου
φαινεται χαλια.Το στομαχι εχει ηρεμησει και η κοιλια σου εχει μια
μεγαλη κοκκινη πληγη.Ομως δεν σε νοιαζει,ολοι σε φωναζουν ηρωα,ολη σε
λενε ψυχη και αγωνιστη.Νιωθεις περηφανος.Ουτε ο ιδιος πιστευες οτι θα
κανεις κατι εκει,και τωρα εισαι στους τελικους της Ελλαδας.Πραγματικα
δεν το ειχες πιστεψει ποτε οτι θα μπορουσες.Το ιδιο πρωι ειχες ρωτησει
τον προπονητη σου ποσο πιστευει οτι μπορεις να κανεις μεγιστο
χρονο.Εχεις κανει ενα δευτερολεπτο κατω απο αυτο που σου ειπε.1
δευυτερολεπτο ειναι 1 χρονος προπονηση.Εκανες 1 δευτερολεπτο κατω απο
το μεγιστο που πιστευε ο προπονητης σου και 1,5 κατω απο το ατομικο σου
ρεκορ.Ας πονεσει οσο θελει τωρα,εισαι περηφανος.



ΥΓ.15 Ιουλιου γιναν αυτα.16 Πηγα Ικαρια να κανω επιτελους διακοπες.22 ξεσκισα το ποδι μου και γυρισα.