O χρονος κυλαει περιεργα,και εγω απλα καθομαι.
Το πρωι κανω ενα 10 λεπτο να ανεβω και συχνα με κοιτανε.
Διαολοστελνω οποιον βλεπω να με χαζευει που ανεβαινω.
Δεν μου αρεσει να με παρατηρουν
Μπαινω στην αδεια ταξη και καθομαι στην καρεκλα μου.
Ξερω οτι εκει θα καθομαι τις επομενες 6 ωρες.
Βαζω τα ακουστικα μου και για λιγο χανομαι.
Κουδουνι,μουσικη τελος,μαθημα.
Κουδουνι,μουσικη,κουδουνι,μαθημα,κουδουνι,μουσικη
Καπως ετσι περναει η μερα μου εκει.
Καποιοι ισως με θυμηθουν σε ενα διαλλειμα.
Ισως και παλι οχι
Οταν σχολασει το σχολειο εγω περιμενω να αδειασει η ταξη
Και ο διαδρομος.
Και οι σκαλες.
Δεν θελω να με βλεπουν να πηγαινω με τις πατεριτσες.
Δεν μου ταιριαζει ρε γαμωτο.
Οταν φτασω στο ισογιο καθομαι με την φυλακα και περιμενω.
Η μητερα μου θα ερθει σε μια ωρα.Ξαφνικα λυπαμαι την θυρωρο.
Σκεφτομαι ποσες ωρες εχει φαει εκει μεσα.
Ποσες φορες εχει παρατηρησει τις λαμπες φθοριου που κρεμονται,την μεγαλη ντουλαπα,την μαρμαρινη βρυση,και το μωσαικο.
Ποσες φορες εχει ακουσει τα παιδια να βριζονται απεξω,ποσες φορες εχει χαιρετισει τους καθηγητες που φευγουν.
Ποσες γενιες εχει δει να φευγουν και να ερχονται.Τελικα σκεφτομαι οτι ηταν καλο που καναμε καταληψη.1,5 μηνας αδεια στην αξιαγαπητη θυρωρο-φυλακα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου