Συνεχεια της μερας εκεινης :)

Οταν φτασω στο σαλονι,θα το βρω αδειο με την πορτα ανοιχτη,επιτηδες
για να μου υπενθυμησει οτι οι αλλοι ειναι κατω και περιμενουν.Με
αφηνουν με το αυτοκινητο εξω απο το σχολειο.Ανεβαινω τα σκαλια βημα
βημα με τις πατεριτσες.Επειδη ειναι διπλη σκαλα,συνηθως το βλεμμα μου
συναντιεται με το βλεμμα των απεναντι που ανεβαινουν.Τα δικα τους
βλεμματα αποδιδουν κατι σαν "Πωπω ο καημενος ανεβαινει με πατεριτσες"
ενω το δικο μου εξφενδονιζει προστακτικες του τυπου "Αντε
γαμησου-παρατα με"
Θα ανεβω τα σκαλια για τον πρωτο οροφο μονος,μιας
και κανεις δεν επιτρεπεται να τα ανεβει αν δεν γινει η
προσευχη.Αντικρυζω εναν μεγαλο και πλατυ διαδρομο γεματο ανοιχτες
πρασινες πορτες.Στην προτελευταια δεξια θα στριψω μεσα.

Η ταξη
μου τα πρωινα ειναι σκοτεινη και βρωμικη.Σιγα σιγα με τις πατεριτσες θα
παρατησω την τσαντα μου στο θρανιο,και θα αναψω τον ανεμιστηρα στο φουλ
-πραγμα που απαγορευεται,βλεπε σχετικο ποστ γιατι
ο ανεμιστηρας ειναι στα προθυρα καταρευσης(σχετικο post --> Κλικαρε με!   σιγα σιγα προς τα
παραθυρα.Τραβα τις τεραστιες,παχιες και σκονισμενες κουρτινες στο
πλαι,και ανοιγω ενα παραθυρο.Τωρα με το κρυο ειναι σαν λυτρωση,μολις το
ανοιγω δροσιζομαι και μπαινει αερας.Ανοιγω και τα 3 παραθυρα μετα απο
ισοτιμα λεπτα και καθομαι στην καρεκλα μου.




Το οπτικο μου πεδιο θα
παραμεινει το ιδιο για τουλαχιστον 5-6 ωρες ακομα.



Κατα την
διαρκεια της ταξης,ο συνδιασμος ανιας+αυπνιας μου εχει παιξει διαφορα
παιχνιδια.Μια φορα ενω κοιταγα το στομα της κορασιδας που κανει
κειμενα,τα ματια μου απλα εκλεισαν.Ευτυχως με σκουντηξαν και ξυπνησα
πριν με παρει πολυς κοσμος χαμπαρι.Την ωρα της τεχνολογιας,ειδα το
κειμενο στο βιβλιο να πηγαινει πανω στο θρανιο,μετα παλι πισω,και στο
τελος να χωριζεται κυριο μερος απο τιτλο.Ψυχεδελεια τελειως.Το τραγικο
ηταν στην ωρα των γαλλικων,που πραγματικα ειδα το μωσαικο κατω να
κουνιεται..Σαν να ηταν ρευστο και να κυλαγε.. Εχω αρχισει να
αποτρελενομαι μαλλον.

Εντομεταξυ στην ταξη,την ωρα του
διαλλειματος,μενω εγω -αναγκστικα- μεσα,και μενει και μια ενδιαφερουσα
ομαδα αντικοινωνικων παιδιων.Αντι για προσωπικοτητες εχουν κινητα.Με
αυτα επικοινωνουν.Τι νεα,τι κανεις?Να παρε το κινητο μου και
δες.Στελνουν επι 10 λεπτα με bluetooth οτι εχει ο αλλος στο κινητο του
που νομιζουν οτι θα μπορεσουν -κατεχοντας το- να νιωσουν πιο
ολοκληρωμενοι.

Τελοσπαντων,η μερα μου τελειωνει τραγικα αργα με
το βασανιστικο 3ωρο της φυσικοθεραπειας η οποια αρχιζει να παιρνει την
μορφη καθημερινης ρουτινας,οπωτε δεν με ενοχλει τοσο οσο στις αρχες