Ξιφασκια :) νοσταλγια-περιστατικο

Σημερα μου ελειψε η ξιφασκια.
Μακαρι να μπορουσα να κανω μια φορα τον μηνα να ξεσκαω.
Αλλα αντε να του το πεις τωρα,ποιος προπονητης να το δεχτει αυτο?
Λοιπον.Θελω
μια φορα τον μηνα,μαθημα με τον δασκαλο,και ποιο συγκεκριμενα
αποκρουσεις.Οσο πιο γρηγορα μπορει.Ειναι απιστευτο συναισθημα.Στην
ξιφασκια καθεστε σε γραμμες για να εχετε ισοροπια.
Ειναι δυσκολο πραγμα
η ισοροπια.
Στις αποκρουσεις,ο δασκαλος αρχιζει συνεχομενα χτυπηματα
κανωντας βηματα προς τα εμπρος και εσυ πρεπει να αποκρουεις συνεχεια
οπισθοχωρωντας.
Μονο και μονο η αισθηση του να μπλοκαρεις ενα χτυπημα
ειναι απιστευτη.
Υπαρχει τοση ενταση,και χτυπαει τοσο δυνατα που ξερεις
οτι ενα λαθος θα σου κοστισει πολυ.
Ομως οχι,ποτε δεν κανεις λαθος,εισαι
σαν μηχανη.Κανεις βηματα πισω και πιανεις ολα τα χτυπηματα.Ο ηχος που
ακουγεται,δεν εχει σχεση με εκεινους τους συνεχωμενους στις
ταινιες.
Ειναι ηχοι δυνατοι,αποτομοι και πολυ βαριοι,βιαιοι και
συνεχωμενοι.Αποκρουσεις.Το αγαπημενο μου μαθημα.Θεωρω οτι εχω
εξαιρετικα αντανακλαστικα.Μια φορα,εκανα μαθημα με τον δασκαλο.
Το χερι
που κρατα τον σπαθι πρεπει να ειναιε ετσι ωστε να μην αφηνει εκτεθημενο
το μπρατσο στον αντιπαλο,να στριβει λιγο δηλαδη ουτοςωστε αν παει να σε
χτυπησει στο μπρατσο που κρατας το σπαθι,να βρει την γκαρντα σου.
Τον
προφυλακτηρα του σπαθιου ντε.Οταν λοιπον δεν εχεις την καταλληλη γωνια
στο χερι,και ο δασκαλος εχει νευρα,σου ριχνει ενα απιστευτα δυνατο
χτυπημα στο μπρατσο δειχνωντας σου οτι δεν καθεσαι καλα.Μια μερα λοιπον
ειχα απιστευτα νευρα μαζι του.

Οπως καθομαι απεναντι του,και δεν ξερω τι
σκεφτομουν.βλεπω οτι ειναι η λαμα του ειναι μερικα milisecond απο το
μπρατσο μου.Αστραπιαια,ασραπιαια ομως,τελειως αντανακλαστικα
αντιδρω.
Ακουγονται 2 ηχοι και μια κραυγη πονου.
Ο πρωτος ηχος ηταν το
σπαθι του δασκαλου μου χτυπησε την γκαρντα μου,και ο δευτερος ηταν το
σπαθι μου που τσακιζε το μπρατσο του,μιας και οταν παιρνεις αποκρουση
χτυπας το εκτεθημενο σημειο του αλλου.
Ο προπονητης ξαφνιαστηκε αλλα δεν
μιλησε.Εβγαλε μονο εκεινο το βογγητο.Ηταν καθαρα αντανακλαστικη η
αντιδραση μου.
Μετα απο τοσα χρονια ξιφασκιας το μονο σιγουρο ειναι οτι
με το που αποκρουσεις,αμεσως,μα αμεσως θα ανταποδωσεις στο εκτεθημενο
σημειο οσο πιο δυνατα και γρηγορα μπορεις.Δεν θα ξεχασω εκεινη την
φορα.
Ειχα τοσα νευρα με τον καργιολη και πηγε και να μου την βγει,να
μου δειξει οτι ειμαι λαθος.Πηρε τα αρχιδια μου και ενα σημαδι δωρο.

Ξιφασκια
αρχισα 6 ετων.Ειχα φαει απειρο ξυλο μεχρι να μαθω να ανταγωνιζομαι τους
αλλους.Οι οποιοι ηταν παντα μεγαλυτεροι.12 χρονων παιδι και εκανα
αγωνες με 17 χρονων κωλογομαρα.
Ποσες μα ποσες φορες πηγα κλαμενος στην
μανα μου μετα την προπονηση με σημαδια στα πλευρα και τα χερια.Ετσι
μαθαινεις ομως να παιρνεις αποκρουσεις.Απο τον φοβο μην πονεσεις
αντιδρας στην παραμικρη κινηση της λαμας του αντιπαλου.

Ελπιζω η ξιφασκια να μην εχει τελειωσει για μενα.Δεν ξερω πως.Αλλα θελω καποια στιγμη να ξαναασχοληθω..


Aν εχετε λιγο χρονο δειτε αυτο το βιντεο για να παρετε μια ιδεα
Το ειδος που εκανα ηταν το πιο βαρβαρο, μονο αποκρουσεις και πρωτεραιοτητα.

Καθε ποντος αναλυεται και σε slow motion γιατι σε πραγματικη ταχυτητα δεν μπορεις να καταλαβεις τιποτα.